Αναδοχή παιδιών και ψευτοπροοδευτισμός

«Σεβασμός στις προσωπικές επιλογές»

Την ώρα που η Κυβέρνηση πελαγοδρομεί σε όλα τα μέτωπα, την ώρα που τα προβλήματα διογκώνονται και η κοινωνία βράζει εκδηλώνοντας την οργή της, το Μαξίμου προσπαθεί επί ματαίω να αποπροσανατολίσει, αλλά και να διχάσει.

Αυτή η τακτική ακολουθήθηκε και στο νομοσχέδιο για την αναδοχή και την υιοθεσία που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, μετατρέποντας ένα σοβαρό θέμα, που απαιτεί συγκλίσεις, σε πεδίο αντεγκλήσεων.

Είναι αλήθεια ότι οι συνθήκες αναδοχής και υιοθεσίας στη χώρα μας είναι πολύ χειρότερες σε σχέση με άλλες χώρες. Το ποσοστό υιοθεσιών υπολείπεται κατά πολύ του ευρωπαϊκού μέσου όρου και οι δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες αποθαρρύνουν ή αποτρέπουν ανθρώπους που εκδηλώνουν το ενδιαφέρον να υιοθετήσουν ή να μεγαλώσουν ένα παιδί. Με αποτέλεσμα βρέφη να μεγαλώνουν στοιβαγμένα στα νοσοκομεία της χώρας και την ίδια ώρα το εμπόριο βρεφών να ανθεί.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταθέσει εδώ και δύο χρόνια μια συγκεκριμένη δέσμη μέτρων, με έμφαση στην επιτάχυνση του δικαστικού σκέλους των υιοθεσιών και τη δημιουργία ηλεκτρονικών μητρώων.

Ορισμένα εξ αυτών μάλιστα, υιοθετήθηκαν και στο νομοσχέδιο που έφερε η Κυβέρνηση. Ενώ, λοιπόν, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης, ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να ναρκοθετήσει τη διαδικασία.

Σε μία ακόμη επίδειξη ψευτοπροοδευτισμού υποστήριξαν και υπερψήφισαν την αναδοχή παιδιών από ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, χωρίς να εξαιρούν τα ομόφυλα ζευγάρια. Η ανάγκη όλων των παιδιών για φροντίδα και αγάπη είναι αναντίρρητη. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για αθώες ψυχές εγκαταλελειμμένες ή παιδιά που φιλοξενούνται σε ιδρύματα.

Αυτονόητος είναι επίσης ο σεβασμός σε προσωπικές επιλογές που αφορούν στο σεξουαλισμό προσανατολισμό κάθε πολίτη. Αυτό δεν θα πρέπει να συγχέεται όμως με την αλλοίωση του βασικού κυττάρου της ελληνικής κοινωνίας. Άλλο πράγμα η ρύθμιση νομικών ζητημάτων μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου, που έχουν αποφασίσει να ζήσουν μαζί, και άλλο η οικογένεια, με την έννοια που την αποδέχεται η ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Τα πρώτα πρότυπα που γνωρίζει κάθε παιδί είναι αυτά της πατρικής και μητρικής παρουσίας. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη και δεν μπορεί να δεχτεί την αντικατάστασή τους από το γονέα Α και το γονέα Β, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί κανένας κοινωνικός διάλογος.

Η Κυβέρνηση, προχώρησε στη ρύθμιση «ελαφρά την καρδία», χωρίς να λάβει υπόψη τις επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση των παιδιών. Τις αρνητικές αντιδράσεις και τον στιγματισμό που θα αντιμετωπίσουν στο σχολικό και κοινωνικό του περίγυρο. Το συναίσθημα μειονεξίας όταν θα αντιλαμβάνονται γύρω τους μια διαφορετική πολιτισμική πραγματικότητα. Είναι έτοιμη η Πολιτεία να στηρίξει το παιδί απέναντι στη δυσπιστία και την απόρριψη που μπορεί να γνωρίσει; Έχει τις κατάλληλες δομές και υποδομές στις κοινωνικές της υπηρεσίες για να ανταποκριθεί σε τέτοιες συνθήκες; Προφανέστατα όχι, όταν ομολογείται η κατάρρευση των κοινωνικών υπηρεσιών.

Οι κυβερνώντες επέλεξαν να βάλουν στην ίδια ζυγαριά τις ζωές κάποιων παιδιών με ιδεοληψίες και μικροπολιτικά παιχνίδια. Σε μία τέτοια πολιτική επιλογή η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορούσε να συναινέσει ούτε στο όνομα μιας επίπλαστης προοδευτικότητας ούτε υπό το βάρος κατηγοριών περί συντηρητισμού, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι ότι ο κάθε Βουλευτής θα ψηφίσει σύμφωνα με τη συνείδησή του.

Σε ό,τι με αφορά: σέβομαι απεριόριστα το δικαίωμα κάθε συμπολίτη μου να διαλέγει τον τρόπο ζωής που τον κάνει ευτυχισμένο. Αλλά διατηρώ ακέραιο και το δικό μου δικαίωμα να υποστηρίζω με συνέπεια αξίες όπως ο θεσμός της οικογένειας. Χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς υποχωρήσεις.