Της Kathryn Anne Edwards 

Πολλοί εργαζόμενοι στις ΗΠΑ ξεκινούν το νέο έτος έχοντας κάνει τις διακοπές τους. Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τον ακριβή αριθμό αυτών, αλλά σκεφτείτε ότι η Αμερικανική Ένωση Αυτοκινήτων, ή AAA, προέβλεψε ότι περισσότεροι από επτά εκατομμύρια Αμερικανοί πέταξαν κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου και 107 εκατομμύρια οδήγησαν τουλάχιστον 50 μίλια μακριά. Κι όμως, ας μην ξεχνάμε ότι ένας σημαντικός αριθμός εργαζομένων – γύρω στο ένα τέταρτο – δεν αμείβεται σε αργίες ή διακοπές. Πολλοί από αυτούς είναι μερικής απασχόλησης και το 25% εργάζεται σε επαγγέλματα υπηρεσιών ή εργάζονται στον τομέα της αναψυχής και του τουρισμού. 

Ίσως, αυτή η διαφορά ως προς το ποιος αμείβεται σε περίοδο διακοπών και ποιος όχι δεν είναι ούτε σοκαριστική ούτε ενοχλητική. Εξάλλου, οι θέσεις εργασίας με χαμηλότερους μισθούς και λιγότερα προνόμια συχνά χλευάζονται ως «χαμηλών δεξιοτήτων», μια συναρπαστική φράση για να περιγράψει κανείς την εργασία που απαιτεί την ελάχιστη βασική εκπαίδευση. Είναι ένας άλλος τρόπος να πούμε ότι αν και τέτοιου είδους εργαζόμενοι μπορεί να λαμβάνουν ελάχιστες παροχές, είναι το μόνο που τους αξίζει.

Μια τέτοια σκέψη είναι κοντόφθαλμη και μια χαμένη ευκαιρία για την οικονομία να οικοδομήσει δυνητικά μια νέα πορεία προς τη μεσαία τάξη για εκατομμύρια Αμερικανούς.

Πέρυσι, η τεχνητή νοημοσύνη σημείωσε άνοδο στην οικονομία. Η Goldman Sachs Group Inc. προέβλεψε ότι 1 στις 10 επιχειρήσεις χρησιμοποιούσε την τεχνητή νοημοσύνη με κάποιο τρόπο μέχρι το τέλος του έτους. Είναι μια τάση που πολλοί εργαζόμενοι φοβούνται ότι θα καταστρέψει τις θέσεις εργασίας που κάποτε θεωρούνταν ασφαλείς, ειδικά εκείνες που υπήρξαν πηγές ανάπτυξης και ασφάλειας. Εάν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να εξαλείψει αυτούς τους τύπους εργασίας, τότι τι θα γίνει με τις υπόλοιπες;

Σε μια εποχή αβεβαιότητας, το παρελθόν έχει μια ανεξίτηλη απήχηση. Δασμοί για την αναζωογόνηση της μεταποίησης, απέλαση για την αναστροφή της μετανάστευσης, παραδοσιακοί σύζυγοι που υπερηφανεύονται ότι δεν εργάζονται (και ότι δεν παίρνουν μια δουλειά από έναν άνδρα) – η καθεμία με τον δικό της τρόπο κάνει πίσω, αποφεύγοντας ένα αβέβαιο βήμα προς τα εμπρός.

Ωστόσο, πολλές θέσεις εργασίας με χαμηλούς μισθούς ή/και χωρίς άδεια μετ’ αποδοχών δεν έχουν σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη. Τα ξενοδοχεία θα μπορούσαν να αρχίσουν να χρησιμοποιούν ένα chatbot AI αντί για έναν θυρωρό, αλλά αυτό το chatbot δεν μπορεί να ξεφορτώσει τις αποσκευές από ένα αυτοκίνητο ή να παραδώσει επιπλέον πετσέτες. Τα εστιατόρια θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα iPad για παραγγελίες, αλλά κάποιος πρέπει ακόμα να ετοιμάσει το φαγητό και να το παραδώσει στους πελάτες. Το ίδιο για τους κινηματογράφους, τα κέντρα περιποίησης, τα spa καθώς και σε επαγγέλματα που περιλαμβάνουν τη φροντίδα όπως κέντρα παιδικής μέριμνας, γηροκομεία, ξενώνες και νοσοκομεία.

Είναι μια μαγική σκέψη όταν συνειδητοποιούμε ότι αυτές είναι οι δουλειές στις οποίες θα απαιτείται πάντα ένα φυσικό πρόσωπο για να τις κάνει. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής τις έχουν αγνοήσει σε μεγάλο βαθμό. Αν τις έβλεπαν διαφορετικά, θα μπορούσαν να λάβουν αυτή τη «μελλοντική απόδειξη» ως μέρος της αγοράς εργασίας και ενδεχομένως να δημιουργήσουν ένα νέο μονοπάτι προς τη μεσαία τάξη.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Αμερικανοί συνδύαζαν τις καλές, μεσαίας τάξης θέσεις εργασίας με τη μεταποίηση – απασχόληση που αμοίβεται καλά, αλλά δεν απαιτεί τεράστια εκπαίδευση. Σκεφτείτε, ωστόσο, ότι η εργασία σε μια γραμμή εργοστασίου δεν απέχει τόσο πολύ από το να σερβίρει κάποιος τραπέζια σε ένα εστιατόριο, να περιφέρει ασθενείς σε ένα νοσοκομείο ή να φροντίζει παιδιά. Μπορεί να είναι μια σωματική εργασία, αλλά είναι και μια ταπεινή δουλειά. Κι όμως ο ένας λαμβάνει επιδόματα υγείας και συνταξιοδότησης και ο άλλος δεν λαμβάνει ούτε άδεια για διακοπές.

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν είναι σαν να υπάρχει ένα μαγικό ραβδί που να μπορεί να μετατρέψει την εργαζόμενη Σταχτοπούτα σε πριγκίπισσα της μεσαίας τάξης. Η παραγωγή ενός εργοστασίου είναι πιο πολύτιμη στην οικονομία από την παραγωγή ορισμένων υπηρεσιών. Τα αυτοκίνητα κοστίζουν περισσότερο από ένα γεύμα, για παράδειγμα, κάτι που βοηθά στον καθορισμό των μισθών των εργαζομένων στις βιομηχανίες αυτοκινήτων και εστιατορίων. Επίσης, πολλά χαρακτηριστικά της μεσαίας τάξης, όπως το να είσαι ιδιοκτήτης ενός σπιτιού, υποτιμούνται ανεξάρτητα από τους μισθούς. Αλλά η πολιτική μπορεί να παίξει ρόλο, γιατί αυτό το αυτοκίνητο μπορεί να κατασκευαστεί με τη βοήθεια εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και λιγότερων ανθρώπων – ή να φτιαχτεί αλλού – αλλά αυτό το εστιατόριο δεν πάει πουθενά και θα χρειαστεί ανθρώπους να το προετοιμάσουν, να σερβίρουν και να καθαρίσουν.

Σκεφτείτε το εξής: Αν υπήρχε η βεβαιότητα ότι μια θέση εργασίας θα υπήρχε σε 25 χρόνια, μια εγγύηση ότι δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την τεχνητή νοημοσύνη ή να ανατεθεί σε άλλη χώρα, πόσο χαμηλής ποιότητας θα έπρεπε να είναι; Θα έπρεπε να έχει αμειβόμενες αργίες και αμειβόμενες διακοπές; Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, εξετάζοντας ένα σύνολο θέσεων εργασίας που αμφότερες στερούνται βασικών προτύπων και δεν θα εξαφανιστούν, πρέπει να αποφασίσουν.

Όμως οι αμειβόμενες αργίες και οι διακοπές δεν είναι το μόνο μέλημα, ούτε η κορυφαία προτεραιότητα, δεδομένου ότι το ένα τέταρτο των εργαζομένων δεν έχει καν αναρρωτικές ημέρες, τα τρία τέταρτα δεν έχουν οικογενειακή άδεια μετ’ αποδοχών και ότι ο μισθός, το ωράριο και η ασφάλεια στο χώρο εργασίας είναι συγκεκριμένα και ο ομοσπονδιακός κατώτατος μισθός είναι μόλις $7,25 την ώρα.

Τι να κάνουμε; Ενημέρωση του νόμου περί δίκαιων προτύπων εργασίας. Αρχικά θεσπίστηκε για τον καθορισμό κατώτατου μισθού, τις υπερωρίες και την απαγόρευση της παιδικής εργασίας. Το δίκαιο σήμερα σημαίνει ότι απαιτείται συσσώρευση αμειβόμενων αδειών, ασθενειών και αργιών, αυξάνοντας παράλληλα το ομοσπονδιακό κατώτατο όριο μισθών. Ταυτόχρονα, ενίσχυση της χρηματοδότησης για την επιβολή αυτών των νόμων. Το κόστος για την κυβέρνηση δεν είναι τίποτα και επίσης είναι ασήμαντο για την επιβολή της (η τρέχουσα χρηματοδότηση για τους μισθούς και τις ώρες είναι λίγο πάνω από 2 δισεκατομμύρια δολάρια). Η οικογενειακή άδεια μετ’ αποδοχών είναι ένα διαφορετικό θηρίο – είναι περισσότερο κίνδυνος παρά όφελος και επομένως θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, όπως η Κοινωνική Ασφάλιση.

Οι εργοδότες, ιδιαίτερα οι μικρές επιχειρήσεις, αναμφίβολα θα ισχυρίζονταν ότι τέτοιο κόστος θα ήταν απαγορευτικό. Αυτό μπορεί να ισχύει για ορισμένες επιχειρήσεις, αλλά το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας εκτιμά ότι για τους εργοδότες που παρέχουν τέτοιες παροχές, οι αμειβόμενες αργίες, οι διακοπές και οι ημέρες ασθενείας αντιστοιχούν στο 3,5%, 2,2% και 1% του συνολικού κόστους αποζημίωσης. Και τα δύο τρίτα των επιχειρήσεων με λιγότερους από 100 υπαλλήλους παρέχουν ήδη αμειβόμενες αργίες και  διακοπές και ακόμη περισσότερο παρέχουν ημέρες ασθενείας επί πληρωμή.

Σίγουρα, υπάρχει ένα κόστος, αλλά υπάρχει ένα σαφές μέρισμα: θέσεις εργασίας υψηλότερης ποιότητας που αποτελούν μόνιμο μέρος της οικονομίας. Δεν υπάρχει τρόπος να εγγυηθούμε ότι ο σημερινός σερβιτόρος με χαμηλό κόστος θα είναι η αυριανή μεσαία τάξη, αλλά υπάρχει τρόπος να εγγυηθούμε ότι ο σημερινός χαμηλά αμειβόμενος σερβιτόρος θα είναι ο αυριανός χαμιλόμισθος σερβιτόρος  και γι αυτό οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν κάνουν τίποτα. Μην αναλογιστείτε ποιες ήταν ή ποιες είναι αυτές οι δουλειές, αλλά τι θα μπορούσαν να είναι. Κάντε πολιτική για το μέλλον που ξέρουμε ότι έρχεται, όχι για το παρελθόν.

* Η Kathryn Anne Edwards είναι οικονομολόγος εργασίας και ανεξάρτητη σύμβουλος πολιτικής και αρθρογραφεί για το Bloomberg Opinion

Πηγή: skai.gr

Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.